Na het opzeggen van haar baan in 2004, kwam hier verandering in. Ze verkocht haar huis en trok met haar busje zonder specifiek doel. Ze kwam terecht in een kleine commune in Frankrijk en leefde daar onder zeer primitieve omstandigheden. Ze verbouwde haar eigen groente en in een schuur kon ze schilderen. Sylvia’s werk van deze periode is kleurrijk , simplistisch en zonder frame.

Na een jaar in de natuur geleefd te hebben keerde ze terug naar haar atelier in Nederland en begon haar solitaire bestaan als kunstenaar. In 2006 kan ze het voorhuis van leegstaande boerderij betrekken en haar kunstenaars bestaan voortzetten. Ze krijgt publiciteit en begint schilderlessen te geven. Haar basale levensstijl blijft zich reflecteren in haar werk dat vaak uit krachtige lijnen bestaat. Lopende figuren waarbij versiering een belangrijke rol blijft spelen en portretten direct uit de pot. Haar stijl vertegenwoordigt kracht en gevoeligheid maar blijft ingetogen. In 2009 verandert het silhouet van de figuren in die zin, dat ze meer body krijgen en realistischer worden. De versiering op de achtergrond vervaagt en olieverf doet in gering mate zijn intrede.

2010
Eenvoud, stilte en groei zijn sleutelwoorden in mijn leven en daardoor in mijn werk. Alle kanten van mijn wezen en ontwikkeling komen tot uiting.

Trefzekere lijnen vinden vanuit een lichte trance hun weg naar het doek, met als resultaat archetypen, universeel herkenbaar in ieder mens.