Na het opzeggen van haar baan in 2004, kwam hier verandering in.
Ze verkocht haar huis en trok met haar busje zonder specifiek
doel. Ze kwam terecht in een kleine commune in Frankrijk en leefde
daar onder zeer primitieve omstandigheden. Ze verbouwde haar eigen
groente en in een schuur kon ze schilderen. Sylvia’s werk
van deze periode is kleurrijk , simplistisch en zonder frame.
Na een jaar in de natuur geleefd te hebben keerde ze terug naar
haar atelier in Nederland en begon haar solitaire bestaan als
kunstenaar. In 2006 kan ze het voorhuis van leegstaande boerderij
betrekken en haar kunstenaars bestaan voortzetten. Ze krijgt publiciteit
en begint schilderlessen te geven. Haar basale levensstijl blijft
zich reflecteren in haar werk dat vaak uit krachtige
lijnen bestaat. Lopende figuren waarbij versiering een belangrijke
rol blijft spelen en portretten direct uit de pot. Haar stijl
vertegenwoordigt kracht en gevoeligheid maar blijft ingetogen.
In 2009 verandert het silhouet van de figuren in die zin, dat
ze meer body krijgen en realistischer worden. De versiering op
de achtergrond vervaagt en olieverf doet in gering mate zijn intrede.
2010
Eenvoud,
stilte en groei zijn sleutelwoorden in mijn leven en daardoor
in mijn werk. Alle kanten van mijn wezen en ontwikkeling komen
tot uiting.
Trefzekere
lijnen vinden vanuit een lichte trance hun weg naar het doek,
met als resultaat archetypen, universeel herkenbaar in ieder mens.
|